سامانه نوین تصفیه پساب صنعتی با فناوری غشایی

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما ، این شرکت که توسط جمعی از فارغ‌التحصیلان و اعضای هیئت علمی تأسیس شده و در پارک فناوری و نوآوری صنعت نفت مستقر است، سامانه‌ای را بر پایه membrane contactor و تزریق CO۲ توسعه داده که امکان خنثی‌سازی پساب‌های قلیایی را فراهم می‌کند.

این فناوری علاوه بر کاهش آلاینده‌ها، از انتشار بو نیز جلوگیری کرده و نقش به سزایی در مدیریت پساب واحد‌های صنعتی ایجاد می‌کند.

چالش روش‌های مرسوم در تصفیه پساب صنعتی اسپنت کاستیک

در بسیاری از واحد‌های پالایشی و پتروشیمی، خنثی‌سازی و تصفیه پساب‌های قلیایی همچنان با روش‌های متداول شیمیایی انجام می‌شود؛ روش‌هایی که علاوه بر مصرف بالای مواد شیمیایی (مانند اسید سولفوریک)، شرایط عملیاتی سخت و خطرناک، محدودیت‌های محیط زیستی، گاهی با محدودیت‌هایی در کاهش مؤثر آلاینده‌ها، کنترل بو و دستیابی به کیفیت مطلوب پساب همراه هستند.

 از همین‌رو، نیاز به راهکار‌های نوین، کم‌هزینه‌تر و سازگارتر با محیط‌زیست بیش از گذشته احساس می‌شود.

توسعه فناوری بومی با تکیه بر توان متخصصان داخلی

این شرکت با بهره‌گیری از توان متخصصان داخلی و طراحی بومی این سامانه، تلاش کرده است پاسخی عملی به این نیاز صنعتی ارائه دهد.

 بر اساس اطلاعات ارائه‌شده، این فناوری قادر است در مرحله نخست بخش عمده‌ای از TDS و بیش از ۵۰ درصد COD را کاهش دهد و در نهایت، پساب تصفیه‌شده را به محدوده خنثی برساند.

در مرحله دوم نیز با استفاده از یک فرآیند بهینه‌شده AOP، میزان COD بیش از ۹۰ درصد کاهش یافته؛ موضوعی که نشان‌دهنده ظرفیت بالای این سامانه در تصفیه مؤثر پساب‌های صنعتی است.

ثبت اختراع و مزیت رقابتی

یکی از نقاط قوت این فناوری، ثبت و حفاظت مالکیت فکری آن در سطوح داخلی و بین‌المللی است.

 طبق مستندات موجود، این راهکار دارای ثبت اختراع در آمریکا و پوشش PCT بوده و به‌عنوان یکی از فناوری‌های متمایز در حوزه تصفیه پساب‌های صنعتی معرفی شده است.

گامی در مسیر صنعت پاک و هوشمند

توسعه چنین فناوری‌هایی می‌تواند نقش مهمی در کاهش آلودگی‌های صنعتی، صرفه‌جویی در مصرف مواد شیمیایی و ارتقای بهره‌وری واحد‌های پالایشی و پتروشیمی ایفا کند.

استفاده از سامانه‌های نوین غشایی، علاوه بر کاهش هزینه‌های عملیاتی، به صنایع کمک می‌کند تا با رویکردی پایدارتر و هوشمندتر، مدیریت پساب را انجام دهند.

این دستاورد را می‌توان نمونه‌ای از حرکت شرکت‌های دانش‌بنیان ایرانی به سمت فناوری‌های پیشرفته محیط‌زیستی دانست؛ فناوری‌هایی که هم در بهبود فرآیند‌های صنعتی مؤثرند و هم در مسیر کاهش وابستگی به نمونه‌های خارجی و افزایش توان رقابتی کشور و صادرات فناورانه نقش دارند.