اعتراضی نداریم اما نباید کاری کنیم که رهبر معظم انقلاب از اصول خود کوتاه بیایند

نماینده مردم استان مرکزی در مراسم گرامیداشت امام شهید که در موسسه امام خمینی (ره) در قم برگزار شد، افزود: گاهی رهبر برای حفظ وحدت از برخی اصول کوتاه می‌آید و این موضوع در سیره اهل‌بیت علیهم‌السلام نیز سابقه داشته است.

 

آنچه در ماجرای امام حسن مجتبی (علیه‌السلام) و معاویه رخ داد، صلح به معنای واقعی نبود، بلکه آتش‌بس بود و امام به دلیل بروز ضعف در میان پیروانش ناچار به چنین تصمیمی شد و این پدیده مطلوبی نیست و تنازل از اصول در چنین شرایطی، راه‌حلی موقت و از سر ناچاری است.

 

نباید کاری کنیم که امام و رهبر جامعه از اصول خود کوتاه بیاید و ما آنچه را رهبر معظم انقلاب بفرمایند می‌پذیریم و اکنون نیز که ایشان اذن داده‌اند، همراه هستیم؛ اما باید تحلیل کنیم که چرا رهبر فرمودند من به‌طور اصولی نظر دیگری داشتم، ولی برخی اصرار داشتند.

 

ما اعتراضی به شورای عالی امنیت ملی یا دولت نداریم، اما لازم است بفهمیم قضیه چگونه است و این پیام را به تصمیم‌گیرندگان عالی کشور منتقل کنیم که اگر امام امت بر اساس سعه صدر و رعایت حال برخی مسئولان، و با مشاهده ضعف آنان، تصمیمی را می‌پذیرد، این به معنای مطلوب بودن آن وضعیت نیست.

 

برخی مسئولان گفته بودند نمی‌توانند جنگ را ادامه دهند و امام راحل در آن شرایط فرمودند که جام زهر را نوشیدند. امروز نیز باید مراقب بود که ضعف‌ها و کاستی‌ها، رهبر جامعه را در موقعیت پذیرش تصمیمات ناخواسته قرار ندهد.

 

علما و در رأس آنان، انبیا و ائمه معصومین (علیهم‌السلام)، از برجسته‌ترین آیات الهی به شمار می‌روند و طرح مباحث علمی مرتبط با شرایط روز در چنین نشست‌هایی ضروری است.

 

در قرآن کریم می‌توان حدود هفت میثاق را شناسایی کرد که این میثاق‌ها لزوماً با یکدیگر ارتباط طولی ندارند. یکی از آنها میثاق توحید است که در آیات سوره اعراف و در موضوع پیمان خداوند با بنی‌آدم مطرح شده است.

 

خداوند متعال تدبیر و مدیریت جهان را از طریق نظامی منسجم انجام می‌دهد و نمی‌توان مدیریت تکوینی عالم را از هدایت و مدیریت تشریعی جدا دانست.

 

اساس توطئه‌ها علیه مکتب انبیا در طول تاریخ، بیش از آنکه ناظر به انکار خالقیت خداوند باشد، متوجه مسئله فرمانروایی و اطاعت بوده است. مسئله اصلی رسالت‌های الهی این است که فرمانروا چه کسی است و انسان باید از چه کسی فرمان ببرد.

 

خداوند در ادیان الهی جدا از نظام فرمانروایی و تدبیر جهان معرفی نشده است و ایمان به خدا بدون پذیرش حاکمیت و فرمانروایی او، ایمان کامل محسوب نمی‌شود. مفاهیمی همچون پاداش، کیفر و روز آخرت نیز با حاکمیت الهی پیوند دارند، زیرا مجازات مجرم و اعطای پاداش از شئون حاکم و صاحب حق حاکمیت است.

 

نزاع اصلی انبیا و اولیای الهی با دشمنانشان بر سر این بود که فرمانروا کیست و از چه کسی باید اطاعت کرد. این مسئله در دوران رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله)، امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) و سیدالشهدا (علیه‌السلام) نیز محور تقابل جبهه حق و باطل بود.

 

انسان چه بخواهد و چه نخواهد، در نظام تکوین تحت فرمان خداوند قرار دارد و حتی هنگامی که به گمان خود از فرمان الهی سرپیچی می‌کند، باز هم خارج از قلمرو قدرت و فرمانروایی مطلق خداوند نیست.

 

بشر هنگامی با مشکل مواجه می‌شود که بخواهد برخلاف نظام آفرینش زندگی کند. نگاه تمدن دینی به رابطه انسان و جهان، نگاهی تکاملی است؛ به این معنا که انسان، جامعه و جهان آفرینش مکمل یکدیگر هستند.

 

این تکامل از خانواده آغاز می‌شود؛ زن و مرد در خانواده مکمل یکدیگرند و افراد جامعه نیز باید در خدمت و تکمیل یکدیگر باشند. انسان همچنین مأمور آبادانی زمین است و باید رابطه‌ای تکاملی با طبیعت داشته باشد، نه اینکه خود را در حال جنگ با طبیعت بداند.